Monthly Archives: ඔක්තෝබර් 2009

ඔව් අම්මේ ඒ මැරෙන්න ගිය දුප්පත් කෙල්ල අද දොස්තරවරියක්

මම අමන්දි. මගේ මව කුවේටයට ගියේ මට අවුරුදු හතේදි. මට අම්මව යන්තමට මතකයි. අම්මත් එක්ක දවසක් කුරුණෑගල රෝහලෙන් බේත් අරගෙන ආ දවස අද වගේ මට මතකයි. එදා මගෙ මරණය සිද්ධ වෙන්න තිබුණු දවසක් කියලා කීවේ මගේ ආච්චි. එදා අම්මා මාව කුරුණෑගලට අරගෙන ගියේ පයින්ලු. කුරුණෑගල රෝහල ළග ඉදන් අපේ ගෙදරට හරියටම සැතපුම් තිහක් තියෙනවා. අම්ම කොහොමද මාව ඒ තරම් දුරක් පයින් එක්ක ගියේ. මට දැන් අම්ම කරපු ඒ දේ ගැන හිතද්දි ඇති වන්නේ අම්ම ගැන පුදුම ආදරයක්. මම අම්මට කවදාවත් බනින්නේ නෑ. එයා මගෙ පණ බේරුව මගේම අම්මා.

එදා මට හොදටම උණලු. රෝහලෙන් බේත් අරගෙන ගෙදර ආවෙත් පයින්ලු. අපේ ගම දුප්පත් ගමක්. තාර පාරේ ඉදන් සැත්පුම් පහමාරක් තියෙනවා අපේ ගේ ළගට. ඒ පාර ගුරු පාරක්. පාර දිගට පොල්වතු. ඉද හිටලා තමයි ගෙයක් තිබුණේ. රෝහලේ ඉදන් මාව වඩාගෙන අම්ම ඒ ආපු ගමන අම්මට බුදුවෙන්න තරම් ප්‍රමාණවත්. අපිව වැස්සට අහුවුණේ ඒ පොල් රුප්පා මැදදි. ඉහලන්න කුඩයක්වත් අම්මා ළග තිබිලා නෑ. අම්ම අඩ අඩා මාව ගෙදරට ගෙනාවේ රෙද්දක ඔතාගෙනලු. දෙයියෝ මාව බේරුව කියලයි ආච්චි කියන්නේ.

එහෙම මගෙ ජීවිතේ බේරපු අම්ම මාව දාල කුවේටයට ගියේ 1990 වසරේ. මගේ තාත්තා මම පොඩි කාලෙම මිය ගියා. තාත්තගේ රස්සාව වුණේ පොල් කඩන එක. තාත්තා මිය ගියේ පොල් ගහකින් වැටිලා. තාත්තා නැති අඩුව මට නොදැනුනේ තාත්ත කොයි වගේද කියලවත් මම නොදන්න නිසයි. මම ඉපදිලා අවුරුද්දකට පස්සෙයි තාත්තා මැරිලා තියෙන්නේ.

අම්මා රට ගියේ වෙන කරන්න දෙයක් නැති තැනලු. ආච්චි අම්ම තමයි මට හිටපු එකම ඥාතියා.කුවේටයට ගිය අම්මා ඊට පස්සේ මට දකින්න ලැබුණේ නෑ. එයා ඉන්නවද නැද්ද කියලවත් මම දන්නේ නෑ.

අම්මගේ නම වත්සලා රණවීර. රණවීර ආරච්චිගේ වත්සලා තමයි එයාගේ සම්පූර්ණ නම. අම්මාගේ උපන්ගම කොළඹ බොරැල්ලෙ. අම්ම රට ගියාට පස්සේ අවුරුදු තුනක් පමණ ආච්චි අම්මට මුදල් එව්වා. ඒ මුදල්වලින් ආච්චි අම්මා මට ඉගැන්නුවා. පොල් අතු හෙවිලි කරලා තිබුණ ගේ වෙනුවට උළු හෙවිළි කරපු ගෙයක් හදන්නත් ඒ සල්ලි ප්‍රමාණවත් වුණා. අපේ ගෙට කාමර දෙකක් තියෙනවා. කුස්සිය, ආලින්දියට අමතරව ඉස්තෝප්පු කෑල්ලකුත් තිබෙනවා. අම්ම එවපු ටී. වී. එක මේ ලිපිය ලියන මොහොතෙත් මට පේනව. අම්ම මට එවපු ඇදුම් පවා තවමත් මගේ අල්මාරියේ තියෙනව.ඒත් මට ඒ අම්ම දකින්න පින නෑ. 1990 දී කුවේටයට ගිය අම්මා 1993 න් පස්සේ අපිට ලියුමක්වත් එව්වේ නෑ. අනේ අම්මේ ඉන්න තැනකින් ගෙදර එන්න. අම්මාට පුදුම හිතෙන දෙයක් කියන්න මම මග බලාගෙන ඉන්නේ. අම්මට මතකද එදා වැස්සෙ තෙමීගෙන කුරුණෑගල රෝහලේ ඉදන් පයින්ම මාව වඩාගෙන ගෙදර ආපු හැටි.

එදා මගෙ උණ වැඩිවෙලා, සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව වැඩිවෙලා මම විදපු වේදනාව දැකලා අම්ම මටත් වැඩිය හයියෙන් අඩපු ඒ දවස මතකද ? මගේ රත්තරං අම්මේ. අම්මා තාමත් ජීවතුන් අතර ඉන්නවා කියලා මට විශ්වාසයි. අම්මට මගේ අතින් බේත් ටිකක් පොවන්න මම කොච්චර ආසද ? අම්මගෙ ප්‍රෙෂර් එක බලන්න, අම්මට උණ ගැනුනම බේත් දෙන්න. මම කොච්චර ආශාවෙන්ද ඉන්නේ අම්මේ.

එදා සැතපුම් තිහක් ගෙවාගෙන පයින්ම කුරුණෑගල රෝහලට උස්සගෙන ආපු ඒ දුප්පත් කෙල්ල අද දොස්තරවරියක් කියලා අම්ම දන්නවද ? ඔව් අම්මේ ඒ මැරෙන්න ගිය දුප්පත් කෙල්ල අද දොස්තරවරියක්. අම්ම දන්නවද අම්මේ, දුප්පත් දරුවෝ හොය හොයා ඒ අයට බේත් දෙනවා කියලා. මම දුප්පත් අයගෙන් සල්ලි ගන්නේ නෑ. අම්ම, තාත්තා නැති දරුවෝ  වෙනුවෙන් මම මගේ සේසතම වුණත් වැය කරනවා. අනේ අම්මේ ඔය කුවේටයේ හිටියා ඇති. ඉන්න තැනකින් අම්මගෙ දොස්තර දුව බලන්න එන්න. අම්මා ඔය රටේ බැල මෙහෙවර කළා ඇති.ආච්චියි මමයි දැන් ඉන්නේ කොළඹ. අපේ පරණ ගෙදර එහෙමම තියෙනවා. ඒ ගෙදර අද ඉන්නේ අපි වගේම දුප්පත් පවුලක්. ඒ පවුලෙත් දුවක් ඉන්නවා. එයාලට සලකන්නේ මමයි. අම්මට ඒ ගෙදරට ඇවිත් මාව හොයා ගන්න පුළුවන්.

මේ ලිපිය පත්තරේ පළ වුණොත් මගෙ අම්ම මේක දකීවි කියලා මට විශ්වාසයි. කුවේටයට ගිය අම්මගේ පින්තූරයක්වත් මගෙ ළග නෑ. ඒ රටේ කොහේ ඉන්නවද කියලා දන්නෙත් නෑ. ශ්‍රී ලංකා විදේශ සේවා නියුක්ති කාර්යාංශයෙන් මේ ගැන විමසන්න කිසිම ලියකියවිල්ලක් නෑ. මගෙ රත්තරං අම්මේ, මාව බලන්න ලංකාවට එන්න.

මේ අම්මගෙ
සෙනෙහස ඉල්ලන අමන්දි දුව.

ඉහතින් දක්වා ඇත්තේ අද දින ( 25 – 10 – 2009 ) දිවයින මැද පෙරදිග අතිරේකයේ පළවූ ලිපියකි. මෙය මෙරට ඇති මෙවන් කථා අතර තවත් එක් කථාවක් පමණයි. වර්ථමානයේදී ශ්‍රී ලංකාවට විදේශ විනිමය ලැබෙන ප්‍රධාන මාර්ගයක් වනුයේ විදේශ සේවයයි. සැබැවින්ම නම්, මෙරට සියලු පුරවැසියන් පිටරටින් ගෙන්වා කන පාන් පෙත්තක් ගානේ මොවුන්ට ණයය. නමුත්, මෙලෙස කාන්තාවන් විදේශ සේවා සදහා යැවීම මා අනුමත නොකරයි. ඉහත සිදුවීම එක් විශේෂ අවස්ථාවකි. අමන්දි ළග දෙමාපියන් නොසිටියද, මව එවූ මුදල් නිසිලෙස කළමණාකරණය කරමින් මැයට හොද අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමට මැයගේ ආච්චි සමත්විය.නමුත් බොහෝවිට සිදුවන්නේ, මෙරටට එවන මුදල් යමෙකුගේ බේබදුකමට, සූදුවට ආදීලෙස නැතිනාස්තිවීමයි. අවසානයේදී දරුවන්ට මවගේ සෙනෙහස අහිමිකර ඔබ විදේශගත වූවාට ලැබූ දෙයක් නැතිවියහැක. ඇතැම්විට පවුල් ජීවිතයද විසිරීයෑහැක.

මෙහිදී තවත් එක් සිදුවීමක් මාගේ මතකයට පැමිණේ. මාගේ මිතුරෙකුගේ මවත්, පියාත් දෙදෙනාම සිටින්නේ විදේශගතවයි. ඔහුව රැකබලා ගනු ලැබුවේ ඔහුගේ මිත්තණියයි. ඔහු කුඩා කළ සිටම තම මිත්තණියට අමතනු ලබන්නේ ” හොද අම්මා ” යනුවෙන්ය. ඔව්, ඔහු සිටින්නේ තම මව සමග කෝපයකින්.

Advertisements

ප්‍රතිචාර 4

Filed under සංවේදී

මග මරුවෝ !

මේ පවසන්නට යන්නේ ඊයේ දින සරසවිය නිමවී මා නිවස බලා පැමිනෙණ අතර මගදී සිදු වූ සිදුවීමකි. මෙදින අපහට සරසවි අනුගත කිරීමේ වැඩසටහනෙහි, සංගීත වැඩසටහනක් ප.ව. 4.30 ට නියමිතව තිබුණද, මා එයට සහභාගීනොවී පැමිණියේ නිවසට යාම ප්‍රමාදවන බැවිනි. ඉතින් මා විශ්වවිද්‍යාලය අසලින් කුරුණෑගල පුද්ගලික බස් රථයකට ගොඩවූ අතර, එදින සිකුරාදාවක් වූයෙන් මා හට යාමට වූයේ සිටගෙනය.

ටික දුරක් යනවිට සුපුරුදු පරිදි බස් රථය, වෙනත් බස් රථ සමග රේස් යාමට පටන්ගන්නා ලදි. එක්වරම ඉදිරියෙන් ගමන්ගත් බස් රථය තිරිංග යෙදීය. එයට පිටුපසින් පැමිණි මා ගමන්ගත් බසයේ රියැදුරාට එක්වරම බසය නතර කරගත නොහැකි විය. “දඩස්” හඩක් ඇසුනි. මා ගිය බසයේ වම්පස පැති කණ්ණාඩිය පාර මැදය. තම ගමන පමාවීම පිළිබදව මගීන් කෝපයෙන් පුපුරයි. කෙසේ හෝ කොන්දොස්තරවරු දෙදෙනා බසයේ අයිතිකරුවන්ට දුරකථන ඇමතුම්දී, විනාඩි 10 කට අඩු කාලයක් තුළ ගැටලුව සමථයකට පත්කරගැනීමට සමත්විය. වැඩිවේලාවක් යාමට මත්තෙන් “ඔන්ද ස්පොට් අතට සල්ලි” රක්ෂණයෙන් පැමිණ අනෙක් බසයේ ඡායාරූප ගත්තේය.

නැවතත් ගමන ආරම්භවිය. විනාඩි 40 ගතවූයේනැත. මා ගමන්ගත් බස් රථය පසුකිරීමට උත්සාහකළ තවත් බස් රථයක්, මා ගමන්ගත් බසයේ දකුණුපස පැති කණ්ණාඩිය කඩාගෙනගොස් නතරවිය. දැන් බසයේ පැති කණ්ණාඩි කිසිවක් නැත. බොහෝමයක් මගීන් මෙවරද මෙය දෙස දුටුවේ  කෝපයකිනි. නමුත්, මා ඇතුළු කිහිපදෙනෙකුටනම් එවෙලේ නැගුණු සිනහව නතර කරගත නොහැකිවිය. (තවමත් මතක්වන විට බඩපැලෙන්න සිනාවියහැක.) කෙසේ වුවද මෙවරත්, ගැටළුව ගොඩින් බේරා ගැනීමට කොන්දොස්තරවරුන් සමත්විය.

ප්‍රතිචාර 4

Filed under මට වෙච්ච වැඩ, රසවත්, විශ්ව විද්‍යාලය

පෙර පාසැලක් ලෙස දුටු සරසවිය

මාතෘකාව දුටු විගස ඔබ වික්ෂිප්ත වූවානම් එය අරුමයක් නොවේ. මා මෙහි පවසන්නට යන්නේ මා අත්විදි සිදුවීමකි. මා කැළණිය සරසවියේ විද්‍යා පීඨයේ පළමු වසර ශිෂ්‍යයෙකි. අනෙකුත් සරසවීන් මීට මාස 2 කට පමණ පෙර ආරම්භ වුවද, යම් හේතුවක්මත අපට ආරම්භ වූයේ පසුගිය 19 වන සදු දිනයි. මෙදින අප සමග වාණිජ හා කළමනාකරණ පීඨයේ නවකයන්ද කැදවනු ලැබීය. සියල්ලන්වම ජ්‍යේෂ්ඨ සහෝදර සහෝදරියන් ඉතා ආදරයෙන් පිළිගත් අතර ඔවුන් අපහට සංග්‍රහයක්ද පවත්වනු ලැබීය.

අනතුරුව සමාරම්භක නිල උත්සවය පැවැත්වූයේ, ශ්‍රී ධර්මාලෝක උපාධි ප්‍රදානෝත්සව ශාලාවේදීය. මා මෙම සටහන තැබීමට මූලිකවූ සිදුවීම සිදුවූයේ මෙහිදීය. පෙ.ව. 9 ට ආරම්භ වියයුතු උත්සවයට මා ගියේ ආරම්භයට ඔන්න මෙන්න තිබියදීය. එබැවින් මාහට අසුන් ගැනීමට සිදුවූයේ, සිසුන් සදහා වෙන්කර තිබූ අසුන්වල පිටුපසට වන්නටය. මේ වනවිටත් ඇතැම් සිසුන් පැමිණෙමින් සිටියි. දෙමාපියන් හා සිසුන් ශාලාවට ඇතුල් කරවන්නේ වෙනවෙනම බැවින් දෙමාපියන් කොටසක් ශාලාවෙන් පිටත පෝලිමක සිටී. උත්සවය ආරම්භකිරීම සදහා නිවේදකයා සභාව ඇමතීම ආරම්භ කරනවාත් සමගම, ප්ලාස්ටික් පුටු පෙරලෙන හඩක් නැගුණි.එක් වරම පිටුපස හැරී බැලූ අපහට දක්නට ලැබුනේ ආරක්ෂක නිලධරුවන්ද පෙරලා ශාලාවට පිවිසෙන දෙමාපියන්ය. ඔවුන් ශාලාවට පැමිණ සිසුන් සදහා වෙන්කර තිබූ ආසනවලද (මා සිටි පෙළට පසුපස පෙළ) අසුන්ගත් අතර, ආරක්ෂක නිලධාරියෙක් පැමිණ ඔවුන්හට පැවසූවේ, “දැං තව ළමයි ආවොත් ඔයාලට ඔතනින් යන්න වෙනවා” යනුවෙනි. වැඩිවේලාවක් ගතවූවේ නැත. ගැහැණු ළමුන් පෝලිමක් පැමිණ ඔවුන් අසල සිට ගන්නාලදි.

අනතුරුව, සාමාන්‍යලෙස උත්සවය පැවති අතර, පෙ.ව. 10.40 පමණ වනවිට එය අවසානවිය. රසවත්ම සිදුවීම වූයේ මින් පසුවයි.උත්සවය අවසානයේදී, නිවේදකයා දැනුම් දුන්නේ, දෙමාපියන්ට ශාලාවෙන් ඉවත්වන ලෙසත්, දරුවන්ට තම ආසනවල රැදී සිටින ලෙසත්ය. නමුත්, දෙමාපියන් ශාලාවෙන් ඉවත්වන බවක් නොපෙනේ. ඇතැම් දෙමාපියන් දරුවන් සිටින ආසන වෙත යයි. ඇතැම් දරුවන් දෙමාපියන් සොයා යයි. ශාලාවම එකම මාළු කඩයකි. නැවතත් පොලිස් කාරයාගේ භූමිකාව සදහා ආරක්ෂක නිලධාරීන් අවතීර්ණවිය. ඔවුන්හට ශාලාව තුළ දරුවන්ගේ සක්මන නැවතීමට කටයුතු කරන අතරම, දෙමාපියන් ශාලාවෙන් ඉවත්කිරීමද සිදුකිරීමට විය. එක් පියෙකු දරුවන් සිටින පෙදෙසට යාමට යාමේදී, ආරක්ෂක නිලධරුවෙක් ඔහු නවතා “කොහෙද යන්නේ ?” යි විමසීය. පියා අතදිගුකර යමක් මිමිණීය. අවසන කෙසේ හෝ ආරක්ෂකයින්ගේ වෑයම සාර්ථක වූ අතර, ඉන් පසු සිදුවූ දෙය මාහට අදහාගතනොහීය. ශාලාවෙන් පිටත සිටින දෙමාපියන් ජනෙල් කවුළු තුලින් පොරකමින් ශාලාව දෙස බලමින් සිටී. මෙම සිදුවීම් මාලාව දුටු විට සැබැවින්ම මාහට සිහි වූයේ පෙර පාසැලකට දරුවන් භාරදෙන දිනක්. එම අවස්ථාවේදී ප්‍රසිද්ධියේ සිනහ වියනොහැකි වුවද, මා සිතින් බඩපැලෙන්න සිනාවිය. මෙය මා රචනයේදී එය කෙතරම් දුරට ඔබට සමීප කිරීමට හැකිවූයේ දැයි ඔබම තීරණය කරන්න.

දිගටම කියවන්න

ප්‍රතිචාර 16

Filed under මට වෙච්ච වැඩ, රසවත්, විශ්ව විද්‍යාලය

මෙතනත් ත’ර්ඩ් මෑන්

මේ, මෙම බ්ලොග් අඩවියේ ත’ ර්ඩ් මෑන් තබන පළමු සටහනයි. මම තව බ්ලොග් එකක් ලියන නිසා, සමහරු නම් මාව දන්නවත් ඇති. අද පටන් මෙතනිනුත් මගේ අදහස් මගින් මා කවුදැයි ඔබට දැනගත හැකිවනු ඇත. මෙහිදී මා ක්‍රිකට් වලින් මිදී, විවිධාකාර මාතෘකා ඔස්සේ මාගේ අදහස් ඉදිරිපත් කිරීමට බලාපොරොත්තු වේ.

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Filed under වර්ගීකරණය නොකළ